Muzyk i kompozytor z kręgu piosenki literackiej, folkowej i
poetyckiej, a także dziennikarz (autor dwóch książek i kilkuset artykułów).
Początki jego muzykowania, to lata 80-te, kiedy aktywnie uczestniczył w działalności
warszawskiego klubu "Hybrydy". Przez kilka lat był kierownikiem
artystycznym Ogólnopolskiego Przeglądu Piosenki Autorskiej - OPPA,
organizowanego wówczas w "Hybrydach". Tamże w latach osiemdziesiątych
stworzył spektakl złożony z wierszy Edwarda Stachury z własną muzyką pt.
"Sted: opowieść-wiatr", wystawiany następnie w Teatrze "Stara
Prochownia". Występował na wspólnych koncertach m.in. z Tadeuszem Woźniakiem,
Wolną Grupą Bukowina, Stanisławem Sojką, Piotrem Bakalem. Wielokrotnie
nagrywał dla radia, występował w telewizji. Jest członkiem Związku Polskich
Autorów i Kompozytorów ZAKR i Stowarzyszenia Autorów ZAIKS.
Po kilkuletniej przerwie powrócił na scenę promując swój album pt. "16 x Edward Stachura". Na jego recital składają się utwory niezapomnianego Steda z własną muzyką np.: "Introit (pieśń na wejście)", "Biała lokomotywa", "Opadły mgły, wstaje nowy dzień", "Na błękicie jest polana", a także utwory własne, zainspirowane bluesem i muzyką folkową. Występując przy akompaniamencie gitary i harmonijki ustnej Sławomir Zygmunt tworzy niepowtarzalny klimat, który sprawia, że - parafrazując tytuł jednego z utworów - "tych piosenek nie chce się przestać słuchać.
Zaskakująco,
ale jakże uroczo niemodny albo po prostu konsekwentny. Sławomir Zygmunt pozostał
wierny stylistyce piosenki literackiej, której był ważną postacią w latach 80.
Nigdy jednak nie należał do tych, którzy stawiali na przesadny minimalizm
środków wyrazu i zamykali się w getcie „krainy łagodności”. Jasne jest, że
punktem odniesienia dla niego była wielka tradycja amerykańskiej muzyki z
pogranicza folku, bluesa ballady, a nawet rocka. Ale jego muzyka nie usiłuje
kopiować niewolniczo choćby i szlachetnych wzorców, ma w sobie słowiańską,
uwodzicielską rozlewność i liryzm oraz ujmującą bezpretensjonalność. (Tomasz
Jopkiewicz - Superexpress)