Stowarzyszenie Literacko Muzyczne Ballada
Shadow

Awdiejew Alosza

Alosza Awdiejew

Bio Artysty
Alosza Awdiejew

Aleksy Awdiejew urodził się w Stawropolu (wtedy Woroszyłowsk), w północnym Kaukazie w 18 lipca 1940 r. W dzieciństwie i wczesnej młodości zetknął się z muzyką zamieszkujących tam różnorodnych kultur – rosyjską, rumuńską, mołdawską, żydowską, kozacką. Ukończył średnią szkołę muzyczną w Moskwie, gdzie osiadł na stałe i prowadził amatorskie chóry. Później studiował anglistykę na Uniwersytecie Moskiewskim. W tym czasie występował w kabaretach studenckich, w teatrze i uprawiał pantomimę. Na drugim roku studiów uzyskał stypendium Radia Moskiewskiego i rozpoczął studia na filologii polskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego. Uczelnię ukończył z wyróżnieniem i został asystentem na filologii rosyjskiej UJ. W 1980 r. pracował w Trinity College w Dublinie jako visiting professor. Stworzył koncepcję gramatyki komunikacyjnej. Obronił doktorat na Uniwersytecie Jagiellońskim, następnie w 1986 r. uzyskał tytuł doktora habilitowanego, a w 2005 r. profesora nauk humanistycznych. Od 1993 roku posiada polskie obywatelstwo.

Podczas studiów występował w teatrach i kabaretach studenckich, grał na fortepianie w zespołach jazzowych. W Krakowie występował w „Piwnicy pod Baranami”. Początkowo śpiewał tam tylko romanse rosyjskie stopniowo dodając do swoich występów elementy autorskiej satyry. Poszerzył też repertuar muzyczny o piosenki z Odessy i folklor Cyganów i Żydów rosyjskich, a także ballady Włodzimierza Wysockiego i Bułata Okudżawy. Stał się samodzielnym artystą estradowym i zaczął dawać własne recitale z towarzyszeniem małego zespołu muzyków.

Niezależnie od piosenki pasjonował się jazzem. W latach 1975-1980 grał regularnie na fortepianie w znanych krakowskich zespołach jazzu tradycyjnego: Bale Street Band i Playing Family.

Aleksy Awdiejew jest również autorem cyklu felietonów pisanych do czasopisma „Charaktery”, które doczekały się wydań książkowych w zbiorach „Szkice z filozofii potocznej”, „Życie po śmiechu” i „Odruchy mądrości”. Zna kilka języków. Tłumaczy często z rosyjskiego na polski i odwrotnie. Są to teksty publicystyczne, literackie, a nawet poetyckie, w tym teksty piosenek m.in. Marka Grechuty.

Mieszka w Bolechowicach pod Krakowem. Wykłada językoznawstwo na Uniwersytecie Jagiellońskim, koncertuje w Polsce i za granicą (m.in. Paryż, Berlin, Nowy York, Chicago). Jest także aktorem filmowym. Grając zwykle Rosjanina wystąpił w filmach fabularnych – m.in.: „Europa Europa” i „Gorączka” Agnieszki Holland, a także w popularnych serialach telewizyjnych: „Ekstradycja”, „Złotopolscy” i innych.

Odznaczony m. in. Złotym Krzyżem Zasługi (2007) i Orderem „Ecce Homo” (2014).

Więcej szczegółów na oficjalnej stronie Artysty: aloszaawdiejew.pl

warto wiedzieć:

W historii muzyki rosyjskiej romanse i piosenki mają bardzo długą tradycję. Swoimi korzeniami sięgają włoskich arii, rosyjskich pieśni ludowych i muzyki rosyjskich Cyganów. Należą do tzw. kultury miejskiej. Przed i tuż po rewolucji były żelaznym punktem repertuaru rosyjskich kabaretów i restauracji. Stanowiły jeden z najlepszych wzorców rosyjskiej masowej kultury. Po rewolucji uznano je za przejaw kultury drobnomieszczańskiej i konsekwentnie tępiono. Cenzura uznawała jedynie romanse tzw. klasyczne, stworzone przez uznanych kompozytorów rosyjskich oraz „właściwe” piosenki ludowe, pisane przez tzw. zespoły pieśni i tańca. Romanse i piosenki rosyjskie były śpiewane w domach przy okazji spotkań towarzyskich czy rodzinnego muzykowania. Przez lata tradycja i styl wykonywania tych utworów zostały w dużym stopniu zapomniane. Dopiero po upadku ZSRR zaczęto powracać do tego fenomenu kulturowego. Alosza Awdiejew starał się zrekonstruować piosenki tradycyjne analizując materiały nagraniowe, które pozostawili po sobie rosyjscy emigranci (np. Alosza Dmitriejewicz mieszkający w latach 60. i 70. w Paryżu) czy inne stare zapisy dźwiękowe najlepszych wykonawców rosyjskich lat dwudziestych i trzydziestych.

Galeria

Video